ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ

Εθνικός Δρυμός Πίνδου

Ο Εθνικός Δρυμός Πίνδου (Βάλια Κάλντα) αποτελεί αντιπροσωπευτικό τμήμα της οροσειράς της Πίνδου. Ιδρύθηκε το 1966 και χαρακτηρίζεται από πυκνά δάση Pinus nigra και Fagus sylvatica, βραχώδεις κορυφογραμμές, υψηλές κορυφές (περίπου 2.000 m), χειμάρρους, πολλές πηγές και ορεινές λίμνες. Η ζώνη του πυρήνα περιλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της κοιλάδας της Βάλια Κάλντα και τις πλαγιές των γύρω κορυφών. Από την κοιλάδα αρχίζουν δύο μικρά ορεινά ρέματα, της Σαλατούρας και το Ζεστό Ρέμα, τα οποία συναντούν ένα μεγαλύτερο, το Αρκουδόρεμα. Υπάρχουν ακόμη στην περιοχή τρεις μικρές ορεινές λίμνες, οι γνωστές ως δρακόλιμνες!

Το δάσος της Pinus nigra είναι ο τύπος βλάστησης που επικρατεί στην περιοχή, αρχίζοντας από το Αρκουδόρεμα στα 1.300 m και φθάνοντας μέχρι τα 1.700 m. Το δάσος της Fagus sylvatica καλύπτει τις βόρειες πλαγιές μέχρι τα 1.800 m. Πολύ σημαντική είναι η παρουσία της Pinus heldreichii, η οποία αναπτύσσεται από τα 1.500 m μέχρι τις κορυφές και εμφανίζεται συνήθως ως μεμονωμένα άτομα. Οι ξηρές περιοχές και τα χαμηλότερα σημεία της κοιλάδας χαρακτηρίζονται από την επικράτηση του Buxus sempervirens. Μεταξύ των ατόμων της Pinus nigra και της Fagus sylvatica υπάρχουν διάσπαρτα άτομα Abies borisii-regis.

"Η περιοχή αποτελεί καταφύγιο για πολλά είδη φυτών και ζώων. Οι σημαντικότερες θέσεις στις οποίες συγκεντρώνονται σπάνια φυτά είναι οι κορυφές Αυτιά, Φλέγκα και Καπετάν Κλειδί. Εξίσου σημαντικές είναι οι δυτικές πλαγιές της κορυφής Κακοπλεύρι και ειδικά η τοποθεσία "Κουφάλα" η οποία βρίσκεται έξω από τον πυρήνα. Οι θέσεις αυτές είναι πολύ απότομες και δυσπρόσιτες για τα ζώα που βόσκουν. Ετσι στην περιοχή αυτή εξελίσσεται κανονικά η φυσική αναγέννηση του δάσους και διατηρούνται πολλά σπάνια φυτά. "