Μουσική, τραγούδι και συλλογική παράδοση στα πανηγύρια του νησιού
Η ιδιαίτερη γεωγραφία της Ολύμπου, στο βόρειο τμήμα της Καρπάθου, και η μακρόχρονη απομόνωσή της από το υπόλοιπο νησί, που διατηρήθηκε σε μεγάλο βαθμό έως και τον 20ό αιώνα, επέτρεψαν στην κοινότητα να διαμορφώσει και να διατηρήσει τη δική της ταυτότητα και παραδόσεις. Ανάμεσά τους είναι και το φημισμένο Ολυμπίτικο Γλέντι, ένα έθιμο που έχει ενταχθεί στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας.
Οργανώνεται γύρω από μια μικρή ανδρική «παρέα» γλεντιστών που γνωρίζει το άγραφο τυπικό της διαδικασίας. Στο κέντρο βρίσκονται οι οργανοπαίκτες, με λύρες, λαούτα και τσαμπούνες, ενώ γύρω τους κάθονται οι τραγουδιστές και οι γλεντιστές. Περιμετρικά στέκονται οι γυναίκες και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες.
Το γλέντι ξεκινά όταν η «παρέα» συγκεντρώνεται γύρω από τους μουσικούς και αρχίζει το τραγούδι, συνήθως με ένα τραγούδι «της τάβλας». Στη συνέχεια αναπτύσσεται ένας μουσικο-ποιητικός διάλογος ανάμεσα στους γλεντιστές με διαφορετικά είδη τραγουδιών, όπως τα λεγόμενα «συρματικά» και οι αυτοσχέδιες μαντινάδες σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο.
Το Ολυμπίτικο Γλέντι αποτελεί, θα λέγαμε, μια ιδιαίτερη μορφή του Καρπάθικου Γλεντιού, το οποίο επίσης έχει ενταχθεί στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν πανηγύρια όπως εκείνο του Αγίου Παντελεήμονα (26–28 Ιουλίου), όπου στρώνονται μεγάλα κοινά τραπέζια και προσφέρεται παραδοσιακά πιλάφι με κρέας πριν αρχίσει το γλέντι με μουσική και χορό, καθώς και του Άη Γιάννη στη Βρουκούντα (29 Αυγούστου). Εκεί το πανηγύρι ξεκινά με το λεγόμενο «καθιστό γλέντι» και συρματικά τραγούδια, συνεχίζεται με μαντινάδες που επαναλαμβάνει όλη η παρέα και κορυφώνεται με παραδοσιακούς χορούς, όπως ο αργόσυρτος «κάτω χορός», γύρω από τον χώρο του γλεντιού.
Οργανώνεται γύρω από μια μικρή ανδρική «παρέα» γλεντιστών που γνωρίζει το άγραφο τυπικό της διαδικασίας. Στο κέντρο βρίσκονται οι οργανοπαίκτες, με λύρες, λαούτα και τσαμπούνες, ενώ γύρω τους κάθονται οι τραγουδιστές και οι γλεντιστές. Περιμετρικά στέκονται οι γυναίκες και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες.
Το γλέντι ξεκινά όταν η «παρέα» συγκεντρώνεται γύρω από τους μουσικούς και αρχίζει το τραγούδι, συνήθως με ένα τραγούδι «της τάβλας». Στη συνέχεια αναπτύσσεται ένας μουσικο-ποιητικός διάλογος ανάμεσα στους γλεντιστές με διαφορετικά είδη τραγουδιών, όπως τα λεγόμενα «συρματικά» και οι αυτοσχέδιες μαντινάδες σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο.
Το Ολυμπίτικο Γλέντι αποτελεί, θα λέγαμε, μια ιδιαίτερη μορφή του Καρπάθικου Γλεντιού, το οποίο επίσης έχει ενταχθεί στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν πανηγύρια όπως εκείνο του Αγίου Παντελεήμονα (26–28 Ιουλίου), όπου στρώνονται μεγάλα κοινά τραπέζια και προσφέρεται παραδοσιακά πιλάφι με κρέας πριν αρχίσει το γλέντι με μουσική και χορό, καθώς και του Άη Γιάννη στη Βρουκούντα (29 Αυγούστου). Εκεί το πανηγύρι ξεκινά με το λεγόμενο «καθιστό γλέντι» και συρματικά τραγούδια, συνεχίζεται με μαντινάδες που επαναλαμβάνει όλη η παρέα και κορυφώνεται με παραδοσιακούς χορούς, όπως ο αργόσυρτος «κάτω χορός», γύρω από τον χώρο του γλεντιού.
