Πίστη και μνήμη από τη Μικρά Ασία
Πολλοί Ευβοιώτες το έχουν τάμα: κάθε χρόνο στις 27 Μαΐου, στη γιορτή του Οσίου Ιωάννη του Ρώσσου, καταφτάνουν στο Προκόπι με τα πόδια από τη Χαλκίδα, κάνοντας μια συγκινητική πορεία σχεδόν 50 χιλιομέτρων. Ο ναός του Οσίου είναι ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Ελλάδας, προσελκύοντας πιστούς από όλο τον χριστιανικό κόσμο, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Στον ναό βρίσκεται το ιερό σκήνωμα του Οσίου, το οποίο έφεραν μαζί τους το 1925 οι πρόσφυγες από το Προκόπι της Καππαδοκίας. Το σκήνωμα φυλασσόταν στο ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης έως το 1951, οπότε και ανεργέρθηκε ο ναός προς τιμήν του.
Εντός του ναού παρατηρήστε τις εικόνες που έφεραν οι πιστοί από την Καππαδοκία και τις δύο τοιχογραφίες με την Έξοδο των Ελλήνων από την Καππαδοκία και με την υποδοχή προσφύγων και σκηνώματος στη Χαλκίδα.
Δίπλα στον ναό βρίσκεται το σύγχρονο Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, στημένο βάσει άρτιας μουσειακής μελέτης. Φιλοξενεί ιερά κειμήλια και προσωπικά αντικείμενα, τα οποία έφεραν οι πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στέφανα γάμου, δισκοπότηρα και θυμιατήρια, θρησκευτικά φυλαχτά, κοσμήματα και φορεσιές, προκαλούν συγκίνηση με τη σκέψη ότι είναι όλα εκείνα που οι πρόσφυγες θεωρούσαν τόσο πολύτιμα, ώστε να μην τα εγκαταλείψουν μαζί με την πατρίδα τους.
Στον ναό βρίσκεται το ιερό σκήνωμα του Οσίου, το οποίο έφεραν μαζί τους το 1925 οι πρόσφυγες από το Προκόπι της Καππαδοκίας. Το σκήνωμα φυλασσόταν στο ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης έως το 1951, οπότε και ανεργέρθηκε ο ναός προς τιμήν του.
Εντός του ναού παρατηρήστε τις εικόνες που έφεραν οι πιστοί από την Καππαδοκία και τις δύο τοιχογραφίες με την Έξοδο των Ελλήνων από την Καππαδοκία και με την υποδοχή προσφύγων και σκηνώματος στη Χαλκίδα.
Δίπλα στον ναό βρίσκεται το σύγχρονο Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, στημένο βάσει άρτιας μουσειακής μελέτης. Φιλοξενεί ιερά κειμήλια και προσωπικά αντικείμενα, τα οποία έφεραν οι πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στέφανα γάμου, δισκοπότηρα και θυμιατήρια, θρησκευτικά φυλαχτά, κοσμήματα και φορεσιές, προκαλούν συγκίνηση με τη σκέψη ότι είναι όλα εκείνα που οι πρόσφυγες θεωρούσαν τόσο πολύτιμα, ώστε να μην τα εγκαταλείψουν μαζί με την πατρίδα τους.
