Ένας αρωματικός παράδεισος απέναντι από τον Πόρο
Απέναντι από τον Πόρο, στις ακτές της Πελοποννήσου, το φημισμένο Λεμονοδάσος απλώνεται σε μια εύφορη πλαγιά. Βρίσκεται στον Γαλατά αλλά τα λεμονοπερίβολα ανήκαν πάντα σε οικογένειες του Πόρου. Από ψηλά, η εικόνα είναι εντυπωσιακή: τα περιβόλια κατεβαίνουν αμφιθεατρικά προς τη θάλασσα, ενώ στο βάθος διακρίνεται ο οικισμός του Πόρου και τα περάσματα των σκαφών.
Η φήμη του Λεμονοδάσους ξεκινά ήδη από τον 18ο αι., όταν τα λεμόνια του εξάγονταν σε μεγάλα εμπορικά κέντρα της Μεσογείου, όπως η Σμύρνη και η Θεσσαλονίκη. Στις αρχές του 20ού αι. η παραγωγή ήταν εντυπωσιακή, με 25.000 λεμονιές και τόνους καρπών ετησίως. Τη ρομαντική ατμόσφαιρα του Λεμονοδάσους ύμνησε το 1930 ο συγγραφέας Κοσμάς Πολίτης στο ομώνυμο έργο του, χαρίζοντας στον τόπο πανελλήνια αναγνώριση.
Οι λεμονιές, καταπράσινες το καλοκαίρι, γεμάτες άνθη την άνοιξη και φορτωμένες καρπούς τον χειμώνα, παραμένουν το κυρίαρχο στοιχείο στον λόφο. Ανάμεσά τους, συναντά κανείς ροδιές, κυπαρίσσια, ελιές και άλλα μεσογειακά δέντρα που συμπληρώνουν το τοπίο. Παλαιότερα, άφθονες φυσικές πηγές τροφοδοτούσαν την περιοχή: ένας μικρός φυσικός καταρράκτης κινούσε νερόμυλο στην κορυφή, ενώ το νερό διοχετευόταν στα κτήματα μέσω πέτρινων και αργότερα τσιμεντένιων αυλακιών που ονομάζονταν «κοντίντα».
Σήμερα, αν και η παραγωγή έχει μειωθεί και η άρδευση γίνεται κυρίως με γεωτρήσεις, ο τόπος διατηρεί τη γοητεία του. Μπορείτε να περιηγηθείτε στα μονοπάτια, να δοκιμάσετε παραδοσιακά προϊόντα, όπως μαρμελάδες, χυμούς, γλυκά του κουταλιού, αμυγδαλωτά με κομμάτια λεμονιού στη μέση και, βέβαια, να απολαύσετε μια βουτιά θαυμάζοντας τη θέα.
Η φήμη του Λεμονοδάσους ξεκινά ήδη από τον 18ο αι., όταν τα λεμόνια του εξάγονταν σε μεγάλα εμπορικά κέντρα της Μεσογείου, όπως η Σμύρνη και η Θεσσαλονίκη. Στις αρχές του 20ού αι. η παραγωγή ήταν εντυπωσιακή, με 25.000 λεμονιές και τόνους καρπών ετησίως. Τη ρομαντική ατμόσφαιρα του Λεμονοδάσους ύμνησε το 1930 ο συγγραφέας Κοσμάς Πολίτης στο ομώνυμο έργο του, χαρίζοντας στον τόπο πανελλήνια αναγνώριση.
Οι λεμονιές, καταπράσινες το καλοκαίρι, γεμάτες άνθη την άνοιξη και φορτωμένες καρπούς τον χειμώνα, παραμένουν το κυρίαρχο στοιχείο στον λόφο. Ανάμεσά τους, συναντά κανείς ροδιές, κυπαρίσσια, ελιές και άλλα μεσογειακά δέντρα που συμπληρώνουν το τοπίο. Παλαιότερα, άφθονες φυσικές πηγές τροφοδοτούσαν την περιοχή: ένας μικρός φυσικός καταρράκτης κινούσε νερόμυλο στην κορυφή, ενώ το νερό διοχετευόταν στα κτήματα μέσω πέτρινων και αργότερα τσιμεντένιων αυλακιών που ονομάζονταν «κοντίντα».
Σήμερα, αν και η παραγωγή έχει μειωθεί και η άρδευση γίνεται κυρίως με γεωτρήσεις, ο τόπος διατηρεί τη γοητεία του. Μπορείτε να περιηγηθείτε στα μονοπάτια, να δοκιμάσετε παραδοσιακά προϊόντα, όπως μαρμελάδες, χυμούς, γλυκά του κουταλιού, αμυγδαλωτά με κομμάτια λεμονιού στη μέση και, βέβαια, να απολαύσετε μια βουτιά θαυμάζοντας τη θέα.
