Ένας φρουρός στο λιμάνι του Πόρου
Στην ανατολική πλευρά του λιμανιού του Πόρου δεσπόζει το Μπούρτζι, ένα μικρό νησάκι έκτασης 30 στρεμμάτων. Το όνομά του προέρχεται από την τουρκική λέξη burç, η οποία ανάγεται στην αραβική burj και σημαίνει πύργος ή οχυρό. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, η λέξη παρέπεμπε σε παράκτια κάστρα, χτισμένα σε νησίδες για να ελέγχουν την είσοδο των λιμανιών.
Το Μπούρτζι φαίνεται πως ήταν στρατηγικής σημασίας ήδη από τα βυζαντινά χρόνια, καθώς χρησιμοποιήθηκε ως ναυτική βάση. Ο ναύαρχος Νασάρ του Βυζαντίου (επί Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα) το χρησιμοποίησε ως ορμητήριο στις επιχειρήσεις του κατά των Σαρακηνών.
Το τελευταίο φρούριο –τα ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα– κατασκευάστηκε από τον Βαυαρό Carl Wilhelm von Heideck, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα το 1826 και διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Εράνων. Επί Καποδίστρια, διορίστηκε φρούραρχος Ναυπλίου, επόπτευσε την επισκευή διάφορων φρουρίων και έχτισε στο Μπούρτζι ένα οχυρό, αφού κατεδάφισε τον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου που υπήρχε εκεί. Το 1831, ο Ανδρέας Μιαούλης κατέλαβε το μικρό φρούριο με σκοπό να ελέγχει με το πυροβολικό του το στενό και από εκεί στράφηκε κατά του Καποδίστρια.
Στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μπούρτζι λειτούργησε ως αποθήκη πυρομαχικών για τις δυνάμεις Κατοχής. Το Πολεμικό Ναυτικό το χρησιμοποίησε επίσης ως πυριτιδαποθήκη.
Σήμερα, έχει κηρυχθεί διατηρητέο ιστορικό μνημείο.
Το Μπούρτζι φαίνεται πως ήταν στρατηγικής σημασίας ήδη από τα βυζαντινά χρόνια, καθώς χρησιμοποιήθηκε ως ναυτική βάση. Ο ναύαρχος Νασάρ του Βυζαντίου (επί Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα) το χρησιμοποίησε ως ορμητήριο στις επιχειρήσεις του κατά των Σαρακηνών.
Το τελευταίο φρούριο –τα ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα– κατασκευάστηκε από τον Βαυαρό Carl Wilhelm von Heideck, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα το 1826 και διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Εράνων. Επί Καποδίστρια, διορίστηκε φρούραρχος Ναυπλίου, επόπτευσε την επισκευή διάφορων φρουρίων και έχτισε στο Μπούρτζι ένα οχυρό, αφού κατεδάφισε τον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου που υπήρχε εκεί. Το 1831, ο Ανδρέας Μιαούλης κατέλαβε το μικρό φρούριο με σκοπό να ελέγχει με το πυροβολικό του το στενό και από εκεί στράφηκε κατά του Καποδίστρια.
Στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μπούρτζι λειτούργησε ως αποθήκη πυρομαχικών για τις δυνάμεις Κατοχής. Το Πολεμικό Ναυτικό το χρησιμοποίησε επίσης ως πυριτιδαποθήκη.
Σήμερα, έχει κηρυχθεί διατηρητέο ιστορικό μνημείο.
